اسکار های چسبنده

به طور طبیعی بافت ها، ماهیچه ها و عصب های بدن از هم فاصله دارند و هیچ گونه چسبندگی بین آن ها وجود ندارد. اما زمانی که جراحی، ضربه و… اتفاق بیفتد  بافت اسکار ایجاد می شود و باعث چسبندگی خواهد شد. این چسبندگی ها مانند نوارهای فیبری ضخیم هستند.

اسکار های چسبنده

شکل 1: اسکار چسبنده

میزان بافت اسکار تشکیل شده در هر فردی متفاوت است. بافت اسکار نسبت به بافتهای طبیعی بدن، سفتی بیشتری دارد و کمتر دچار افزایش طول می گردد و در صورتی که چسبندگی هم داشته باشد عوارض بیشتری را ایجاد می کند. اسکارهای چسبنده مانع از لغزش تاندونها می شوند.

اسکار های چسبنده چه مشکلاتی برای فرد ایجاد می کنند؟

  • عدم عملکرد صحیح روده و مثانه
  • نازایی
  • عدم عملکرد صحیح لگن وکمر
  • درد عصبی در پا ها
  • چسبندگی تاندون های دست

درمان اسکار های چسبنده با فیزیوتراپی

بافت های اسکار در صورتی که به بافتهای اطراف چسبندگی داشته باشند باید درمان شوند. برخی با میزان کمتری از رشته های کلاژن و بافت فیبروز، مراحل ترمیمی را پشت سر می گذارند. اما برخی دیگر اسکارهای فراوانی دارند.

اسکار های چسبنده

در درمان اسکارهای چسبنده با فیزیوتراپی از روشهای زیر استفاده می شود:

  • تکار تراپی برای تحریک کردن روال بهبودی از امواج الکترومغناطیسی با فرکانس بالا استفاده می کند. این روش درمانی در درمان بیماری های اسکلتی عضلانی گوناگون خصوصا چسبندگی اسکار استفاده می شود.
  • اولتراسوند با گرمادهی عمقی که انجام می دهد موجب تسریع روند بهبودی می شود.
  • تکنیک های دستی با برگرداندن جریان خون به ناحیه آسیب دیده، مشکل به وجود آمده را از بین می برند.
  • طب سوزنی روش درمانی دیگری است که باعثافزایش جریان خون و اکسیژن رسانی در بافت تحت درمان می شود و در نتیجه موجب کاهش درد و التهاب می گردد.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *